Արմեն ՀԱԿՈԲՅԱՆ. Մարդիկ տարբեր են, խիզախներից բացի, վախկոտներ էլ են լինում

Պոլսո պատրիարքի փոխանորդ, Արամ արքեպիսոկոպս Աթեշյանի խայտառակ նամակը շատերիս ուշադրությանն է արժանացել:

Հայոց պատմության մեր լուսահոգի դասախոս Պետրոս Հովհաննիսյանը մի առիթով ասաց. «Ներկայիս Թուրիքայի տարածքում չկա հայ բնակչություն, կան տասնյակ հազար հայ պատանդներ»:

Չնայած նա դա մի երկուսուկես տասնամյակ առաջ է ասել, բայց ամեն անգամ թուրքական իշխանություններն իրենց հայտարարություններով ապացուցում են, որ դա այդպես է: Հիմա. Արամ Աթեշյանը նման մի պատանդ է: Այո, հոգևորական բարձր աստիճան և պաշտոն ունեցող պատանդ, բայց՝ պատանդ: Կարո՞ղ էր առնվազն նման ախմախ նամակ չգրել Էրդողանին: Վերջին հաշվով, կարող էր, թեպետ մենք չգիտենք, թե նրան կոնկրետ ինչով են սպառնացել:

Մյուս կողմից, կարողացավ, չէ՞, թուրքական խորհրդարանի պատգամավոր Գարո Փալյանը (Փայլան են գրում, պարզ է՝ ինչու) խորհրդարանի ամբիոնից հայտարարություն անել ցեղասպանության ընթացքում սպանված հայազգի պատգամավորների ու նրանց հիշատակը հարգելու մասին: Պարզ չէ՞, որ այդ քայլի համար թուրքական իշխանությունները նրան մի օր սպանելու են: Բայց նա արեց այդ քայլը, հրաշալի գիտակցելով, թե ինչ հետևանքներ կարող են լինել:

Դե, իսկ Աթեշյանը... ինքնաստորացնող և ինքնաոչնչացնող նամակ գրեց Էրդողանին: Մարդիկ տարբեր են, խիզախներից բացի, վախկոտներ էլ են լինում:

Մեկնաբանություններ